Święci i błogosławieni, mistycy, świadkowie wiary
Wiadomo, że pokusy wydają się raczej plamić niż oczyszczać ducha. Posłuchajmy jednakże tego, co mówią święci. W tej sprawie niech ci wystarczy wiedzieć to, co wśród wielu innych świętych mówi św. Franciszek Salezy: Pokusy są jak mydło; wydaje się, że brudzi ono zamydloną odzież, a w rzeczywistości ją czyści.
(Listy, św. Ojciec Pio)
(Polub jako pierwszy) 
Loading...
Ludzie zmysłowi i lubiący postępować według własnej woli mówią: Po cóż tyle spowiedzi i Komunii? Wystarcza spowiadać się raz do roku, jak każe Kościół. Nie znają oni słabości natury ludzkiej ani wartości tego niebiańskiego lekarstwa, nie wiedzą, jak bardzo go potrzebujemy.
Gdyby człowiek chorował raz na rok, wystarczyłoby raz na rok użyć tego leku. Ale jeśli całe życie człowieka utkane jest z chorób, jeśli tak często męczy nas żar i ogień chciwości, opuchlina pychy, wrzody zawiści, trąd i swędzenie lubieżności, rozjątrzone rany nienawiści, wstręt odczuwany do spraw duchowych i psi głód rozkoszy cielesnych, jakże chcemy po roku zaradzić na codziennie powtarzające się schorzenia zastosowaniem spóźnionych środków?
Lekarstwa stosowane na zaropiałe rany często bywają mało skuteczne. Bo choć sakrament pokuty całkowicie odpuszcza grzechy, nie niszczy ich korzeni, czyli złych przyzwyczajeń, do których przywykliśmy, w których się zestarzeliśmy, a które są bardzo trudne do wyleczenia.
Czyż jest człowiek, który czekałby rok, aby bronić domu przed pożarem? Jeśli więc ciało pali się tyloma płomieniami żądz, ile odczuwa nieporządnych zachcianek, i jeśli szatani, będący naszymi głównymi wrogami, walą nieustannie w mury naszych serc — a nie ma przeciw nim potężniejszej broni niż sakramenty — jakże możemy czekać rok, skoro niebezpieczeństwo zagraża nam codziennie?
(Memorial de la vida cristiana, Ludwik z Granady)
(Polub jako pierwszy) Loading...Święci udzielają nam wartościowych wskazań, które pozwalają nam łatwiej przyswoić sobie intuicje wiary, a to dzięki szczególnemu światłu, jakie niektórzy z nich otrzymali od Ducha Świętego, czasem nawet poprzez osobiste przeżycie owego straszliwego doświadczenia próby, które tradycja mistyczna opisuje jako «noc ciemną».
Nierzadko święci doznawali czegoś podobnego do doświadczenia Jezusa na krzyżu, które polega na paradoksalnym połączeniu szczęścia i cierpienia. W Dialogu o Bożej Opatrzności Bóg Ojciec ukazuje Katarzynie ze Sieny, że w świętych duszach może być jednocześnie obecna radość i cierpienie:
Dusza zatem pozostaje szczęśliwa i bolejąca: bolejąca z powodu grzechów bliźniego, szczęśliwa dzięki zjednoczeniu i serdecznej miłości, jaką sama otrzymała. Święci naśladują niepokalanego Baranka, mego Jednorodzonego Syna, który wisząc na krzyżu był szcześliwy i cierpiący.
W ten sam sposób Teresa z Lisieux przeżywa swoją agonię w zjednoczeniu z konaniem Jezusa, doświadczając w sobie samej tegoż właśnie paradoksu Jezusa jednocześnie szczęśliwego i udręczonego:
Pan nasz w Ogrójcu zaznawał wszelkich radości Trójcy, ale Jego konanie nie było przez to mniej okrutne. Jest to tajemnica, ale zapewniam, że rozumiem ją po trochu dzięki temu, czego sama doświadczam.
To świadectwo wiele wyjaśnia! Sama zresztą relacja ewangelistów stwarza podstawę do takiego rozumienia przez Kościół świadomości Chrystusa, kiedy przypomina, że choć Jezus umierał pogrążony w otchłani cierpienia, modlił się jeszcze o przebaczenie dla swoich oprawców (por. Łk 23, 34) i w ostatniej chwili zwracał się do Ojca ze słowami synowskiego zawierzenia: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego» (Łk 23, 46).
(Novo Millennio Ineunte, Jan Paweł II)
(2 głosów, średnio: 1,00 na 1) Loading...Izraelici budowali mury Jerozolimy, pracując jedną ręką, a w drugiej trzymając miecz. Tak właśnie powinniśmy czynić; nie oddawać się całkowicie pracy
(Żółty zeszyt, św. Teresa od Dzieciątka Jezus)
(Polub jako pierwszy) Loading...
Po śmierci żony Don Pedro Sanchez de Cepeda, hiszpański szlachcic, przenosi się do niewielkiej wioski, oddalonej o jeden dzień drogi na zachód od Avila. Większość swojego czasu poświęca odtąd duchowej lekturze i modlitwie. Właśnie tam – w Hortigosa – odwiedza go pewnego dnia jego nastoletnia bratanica, Teresa de Cepeda y Ahumada. Jest to czas, w którym zmaga się ona z decyzją dotyczącą wyboru swojej życiowej drogi.
Don Pedro prosi Teresę by ta czytała mu na głos jego ulubione książki. Ona, będąc osobą niezwykle wyczuloną na punkcie dobrej o sobie opinii, czyni to z udawanym entuzjazmem. Wujek Pedro, udaje natomiast, jak można przypuszczać, że jej czytanie sprawia mu przyjemność. Ma nadzieję, że coś z tego co jego bratanica czyta głęboko poruszy jej serce. Nie myli się. Listy św. Hieronima robią na Teresie tak wielkie wrażenie, że postanawia ostatecznie zostać zakonnicą w Karmelitańskim klasztorze Wcielenia w Avila.
Dwa i pół roku później Teresa odwiedza ponownie dom stryjka w Hortigosa. Poważnie chora udaje się do Becedas, gdzie ma poddać się kuracji. Tym razem Don Pedro, kierując się znów swoim nieomylnym rozeznaniem, podaruje jej dzieło Franciszka de Osuna Trzecie abecadło duchowe.
Teresa, która przeczytała już wiele duchowych książek, nie spotkała dotąd dzieła poświęconego modlitwie wewnętrznej. Jest bardzo szczęśliwa. Tego właśnie potrzebowała. Bierze sobie książkę Osuny za „przewodnika i nauczyciela”, postanawiając ściśle trzymać się metody w niej opisanej. Pozostanie jej odtąd wierna aż do końca życia.
Nastoletnią Teresą, o której tutaj mowa, jest jedna z najlepiej znanych świętych Kościoła – św. Teresa od Jezusa, późniejsza reformatorka Karmelu, doktor Kościoła, patronka Hiszpanii. Nauczycielka, wychowawczyni, osoba pod której duchowym wpływem pozostawało i wciąż pozostaje szerokie grono osób.
Należący do św. Teresy egzemplarz Trzeciego abecadła duchowego Franciszka de Osuny wciąż przechowywany jest w Karmelu św. Józefa w Avila. Do dziś nosi ślady intensywnego użytkowania. Liczne fragmenty tekstu są popodkreślane, a na marginesach, obok szczególnie wartościowych myśli, wciąż widać naniesione przez Teresę oznaczenia: krzyż, serce i dłoń z wysuniętym palcem wskazującym. Kim byłaby Teresa, gdyby nie te dwie, przeczytane we właściwym czasie, książki?
(Polub jako pierwszy) Loading...…skoro została nam dana łaska wiary w Chrystusa, który objawia Ojca i jest Zbawicielem świata, mamy obowiązek ukazywać, na jaką głębię może nas doprowadzić więź z Nim.
Wielka tradycja mistyczna Kościoła zarówno Wschodniego, jak i Zachodniego, potrafi nam wiele powiedzieć na ten temat. Ukazuje ona, że modlitwa może się rozwijać niczym prawdziwy dialog miłości i doprowadzić do tego, że człowiek zostanie całkowicie owładnięty przez Boskiego Umiłowanego, że będzie wrażliwy na wszelkie poruszenia Ducha i z dziecięcą ufnością zawierzy się sercu Ojca. Zazna wówczas we własnym życiu obietnicy Chrystusa: «Kto (…) Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie» (J 14, 21).
Jest to droga wspomagana nieustannie przez łaskę, która jednak wymaga zdecydowanego wysiłku duchowego i wiedzie nieraz przez bolesne doświadczenie oczyszczenia («noc ciemna»), ale na różne możliwe sposoby doprowadza do niewyrażalnej radości, przeżywanej przez mistyków jako «unia oblubieńcza». Czyż można tu nie wspomnieć, pośród wielu wspaniałych świadectw, doktryny św. Jana od Krzyża i św. Teresy z Avila?
(Novo Millennio Ineunte, Jan Paweł II)
(1 głosów, średnio: 1,00 na 1) Loading...