Święci i błogosławieni, mistycy, świadkowie wiary
Gdybym była bogata, nie mogłabym patrzeć na ubogiego głodnego bez udzielenia mu z moich dóbr. Tak samo w miarę zdobycia jakiegoś skarbu duchowego, czując w tej chwili, że są dusze, którym grozi niebezpieczeństwo potępienia, oddaję im wszystko, co posiadam i nie znalazłam jeszcze ani jednej chwili, by móc sobie powiedzieć: teraz pracować będę dla siebie
(Żółty zeszyt, św. Teresa od Dzieciątka Jezus)
(Polub jako pierwszy) 
Loading...Człowiek składa się z wielu części. Ma ciało ze wszystkimi zmysłami, duszę ze wszystkimi jej chęciami i ducha ze wszystkimi władzami, jakimi są: rozum, pamięć i wola. Może więc być grzech, który zakłóca porządek, jaki powinien w tych rzeczach panować.
Oskarżyć się najprzód trzeba o traktowanie swego ciała bez należnej surowości i szorstkości, zarówno w jedzeniu i piciu, ubiorach i spaniu, jak i we wszystkim innym. O to, że się jest miękkim i pełnym litości dla ciała i miłośnikiem samego siebie.
Oskarżyć się o brak należytego skupienia wyobraźni i wszystkich zmysłów wewnętrznych, które są rozproszone w pogoni za przyjemnościami, słysząc, widząc, rozmawiając, wyobrażając sobie mnóstwo rzeczy niepotrzebnych, które później utrudniają skupienie serca i uwagę na modlitwie.
Oskarżyć się o nieumartwianie swej woli i swych chętek. O pójście za nimi i spełnianie ich prawie zawsze.
O to, że nie było się tak pokornym w sercu i w czynach jakby należało.
O nieuważanie siebie za tak podłego i nędznego, jakim się jest. i o zgodne z tym traktowanie siebie.
O to, że było się leniwym i nie dość gorącym w modlitwie, że często przerywało się bieg myśli z błahej przyczyny, że nie towarzyszyło jej należyte skupienie i uwaga.
(1 głosów, średnio: 1,00 na 1) Loading...Nie tylko dzięki łasce Bożej, ale i wskutek uczynków mamy być synami Bożymi. A nic nie czyni nas tak podobnymi Bogu, jak gdy przebaczamy złym i krzywdzicielom: jak On uczynił, że słońce Jego wschodzi na złych i dobrych.
Pamiętaj, że gdy dostaniesz w moc swoją tego, kto cię obraził, o wiele wspanialszą i korzystniejszą rzeczą jest oszczędzić go, niż zgładzić
(św. Jan Chryzostom)
(Polub jako pierwszy) Loading...Po zastanowieniu się nad punktami ze wstępu należy badać sumienie w następującym porządku:
W stosunku do Boga jesteśmy obowiązani praktykować trzy cnoty teologiczne: wiarę, nadzieję i miłość. Z uchybień przeciw nim może się człowiek oskarżać w sposób następujący:
Przeciw miłości — że nie miłował Boga z całego serca i całej duszy, jak był zobowiązany, lecz skierował swą miłość ku stworzeniom i marności tego świata, zapominając o Stwórcy.
Przeciw wierze — że nie miał tak silnej wiary, jak powinien był i że nie odrzucał natychmiast od siebie przeciwnych jej myśli i wyobrażeń, jakie mu szatan nasuwał.
Przeciw nadziei — że w trudach i przeciwnościach, które go spotykały, nie uciekał się do Pana z taką ufnością, jak był powinien i że zanadto się martwił i upadał pod ich ciężarem — gdyż płynie to ze zbyt słabego zaufania.
Przeciw czystości intencji — że w służbie Bożej uczynki Spełniane były nie z czystej intencji dla samego Boga, ale czasem z obowiązku, czasem ze zwyczaju, to znów bo odpowiadały chęciom i z innych podobnych przyczyn.
Należy się też oskarżyć, że się było słabym i niedbałym w słuchaniu Bożych natchnień i wezwań, często opierając się Duchowi Świętemu, aby nie zadawać sobie gwałtu i trudu. To jest wina bardzo wewnętrzna i utajona, którą należy zawsze brać pod uwagę.
Również trzeba wyznać, że się było nie dość wdzięcznym za dobrodziejstwa Boże, nie dość dziękowało się za nie i nie korzystało się z nich, aby bardziej kochać i lepiej służyć Dawcy wszystkiego.
Przyznaj się również, iż zapomniałeś o Panu, tak że był jakby wygnany z serca, choć powinno się trwać ciągle w Jego obecności i mieć Go zawsze przed oczyma.
Należy się również oskarżać o brak cierpliwości w znoszeniu przeszkód pochodzących przecież od Boga, o brak zrozumienia tego, że są zesłane dla i naszego dobra, o niedostateczne podziękowania za nie składane. Jeśli sumienie wyrzuca nam coś w sposób szczególny, ten punkt można rozwinąć.
Oskarżyć się też trzeba o brak należnej pobożności i szacunku, gdy uczestniczymy we Mszy świętej i Liturgii godzin, a także gdy jesteśmy w obecności Najświętszego Sakramentu.
(1 głosów, średnio: 1,00 na 1) Loading...
SkarbyKosciola.pl: Ma Ojciec ciekawą propozycję na głębsze przeżycie czasu Adwentu, na czym ona polega?
o. Łukasz Woś OP: Na czas tego Adwentu chciałbym zaprosić do odkrywania Boga we wrażliwości tych, którzy osiągnęli doskonałość, to znaczy w świętych. Ich doskonałość polega na tym, że przechodząc w swoim życiu przez różne trudne doświadczenia doszli do olbrzymiej bliskości z Bogiem. Nauczyli się przeżywać wszystko, co wydarzało się w ich życiu, w bliskości z Nim. Moja propozycja polega na tym, aby rozłożyć sobie na czas Adwentu czytanie którejś z Ewangelii, zadając jej jakieś konkretne pytanie, albo właśnie sięgnąć do tego, co napisali święci.
SkarbyKosciola.pl: Wiele osób może czuć pewien opór przed sięgnięciem do pism pozostawionych przez świętych. Czasem może się wydawać, że są one zbyt „cukierkowe”, oderwane od życiowych realiów, pomijają milczeniem słabości towarzyszące naszej ludzkiej kondycji. Innych od lektury dzieł świętych może odstraszać z kolei język, jakim zostały one napisane?
o. Łukasz Woś OP: I tu odkryciem dla wielu będzie być może to, że oni pisali naszym zwykłym językiem. Naprawdę. Gdy się ich czyta, to w ogóle nie czuć – oczywiście to może zależeć od świętych – ale u większości naprawdę nie czuć tego, czego się najczęściej obawiamy. Tego, co najczęściej kojarzy się nam ze świętymi: że wszystko w ich życiu było pięknie i proste, a to w ogóle, to historia ich życia zakończyła się happy endem. To nie tak, bynajmniej.
Bardzo często święci pisali właśnie wtedy, kiedy mieli naprawdę trudny czas. Nie pisali po to, żeby się chwalić swoją doskonałością. Pisali po to, aby uczyć się na własnych błędach. W chwilach, kiedy było im ciężko, kiedy nic im się „nie chciało”, kiedy nie czuli, albo mówiąc lepiej, nie mieli doświadczenia bliskości Pana Boga – bo nie chodzi przecież o to, żeby Boga czuć – mogli sobie przypomnieć jak On działa.
SkarbyKosciola.pl: Czy są jacyś święci, których Ojciec szczególnie poleca?
o. Łukasz Woś OP: Oczywiście standardowo: święta Teresa „Mała” (św. Teresa od Dzieciątka Jezus) albo „Duża” (św. Teresa od Jezusa), św. Faustyna, bł. Pier Giorgio Frasatti, św. Ojciec Pio, święci zakonu Dominikańskiego jak św. Katarzyna ze Sieny czy inni. Zapraszam szczególnie to tego, żeby sięgnąć do pism takich ludzi, którzy zmagając się w swoim życiu z trudnościami, naprawdę odkrywali Boga. Nie polecam słodkich i „cukierkowych” opracowań.
SkarbyKosciola.pl: Zostało jeszcze pytanie o metodę, którą Ojciec proponuje. W jaki sposób mamy poszukiwać tego doświadczenia Boga, obecnego w życiu świętych czy postaci z Pisma Świętego?
o. Łukasz Woś OP: Najlepiej, żeby to był konkret. To znaczy decydujemy się na jednego świętego i nie zmieniamy go w tym czasie na innego. Kolejna rzecz, wybieramy konkretny czas, powiedzmy 15 minut dziennie o stałej godzinie. Ważne jest również to, żeby – na przykład – w każdą Niedzielę spróbować przyjrzeć się temu, co było sukcesem, a co było porażką tego czasu.
To wszystko jest ważne, bo pomaga wyciągać wnioski i uczyć się na swoich (a nie na cudzych) błędach. Jeśli tego zabraknie, to najprawdopodobniej następny raz, kiedy spróbujemy zajrzeć do wybranej przez nas książki, przypadnie na 22, może 23 grudnia. Te wszystkie pomysły nauczą nas dbałości o karmienie się czymś, co rzeczywiście jest wartościowe, żeby świadomie dążyć do celu.
Mistrz Eckhart, szczególnie dla mnie ważny w czasie nowicjatu, powie: „Kto mocno trzyma się Boga, tego mocno trzyma się wszystko co Boskie. Od tego też ucieka wszystko, co jemu niepodobne i obce. Czego ty przedtem szukałeś, teraz to szuka ciebie. Przed czym ty uciekałeś, teraz to przed tobą ucieka”
SkarbyKosciola.pl: Dziękuję
——
o. Łukasz Woś OP – urodził się 27.02.1979 r. w Sokołów Małopolskim, tam też chodził do szkoły podstawowej i liceum ogólnokształcącego. Następnie rozpoczął studia z fizyki na WSP w Rzeszowie (obecnie Uniwersytet Rzeszowski), by na trzeci rok przenieść się na AGH w Krakowie. Do zakonu wstąpił w 2001 r. Odbył studia filozoficzno-teologiczne w Dominikańskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym. Praca Magisterską napisał z antropologii teologicznej: „Dialog jako warunek urzeczywistniania się dojrzałości osobowej i dojrzałej relacji z drugim w małżeństwie”. Święcenia kapłańskie: 24.05.2008 r. Poza pracą w Duszpasterstwie Akademickim „Studnia” przy Parafii Dominikanów na Służewiu w Warszawie, prowadzi jeszcze Duszpasterstwo małżeństw i kurs przygotowania do małżeństwa: „Wieczory dla zakochanych”.
(Polub jako pierwszy) Loading...
Lecz nade wszystko Ojciec [duchowny] zachęcał mnie do umiłowania i zachowania czystości. Jego słowa o tej cnocie taką miłością ku niej przejmowały mnie, że lękałam się najlżejszego pyłku. Pan Jezus dawał mi taką czujność we dnie i w nocy, że leżąc w łóżku bałam się nawet poruszyć, aby czymś nie obrazić Go. Ale miłowałam tę cnotę dla jej piękna, bo dusza czysta wydawała mi się tak piękna, miłowałam ją, bo dziewice chodzą za Barankiem i śpiewają pieśni nową, miłowałam ją, bo czyste dusze oglądają Boga. Kochać dziewictwo i być dziewicą było moim szczęściem.
Nie z siebie to miałam, bo moja natura była bardzo zepsuta i ciągnęła do wszelkiego zła. Zapewne Pan najsłodszy dawał mi tę miłość, aby mnie strzegła i broniła od grzechów przeciwnych cnocie czystości, do których byłam tak skłonna.
(Autobiografia, bł. Franciszka Siedliska)
(1 głosów, średnio: 1,00 na 1) Loading...