Skarby Kościoła – Święci, mistycy i świadkowie wiary

Antoni z Padwy (św.): Potok ognisty

// Czerwiec 13th, 2011 // Brak komentarzy » // Antoni z Padwy (św., wł. Ferdynand Bulonne)

Potok ognisty i bystry wychodził od oblicza Przedwiecznego (Dn 7,10). To jest wypowiedź Daniela. Coś podobnego mówi Izajasz: Rozleję wody na spragnioną ziemię, a strumienie na suchą; wyleję mego Ducha na twoje potomstwo, a moje błogosławieństwo na twój naród (Iz 44,3). Jest to to samo, co Piotr dzisiaj, po przyjściu Ducha Świętego, głosił w Jerozolimie: Ześlę mojego Ducha na każdego człowieka, a wasi synowie, jak i wasze córki będą prorokować (Dz 2,17).

Potok (fluvius) jest to ciągły spływ wody, zwany tak od stałego płynięcia (fluere); rzeką jest sama woda, potokiem – spływ tej wody. Potokiem jest łaska Ducha Świętego, która dzisiaj obficie nawodniła, nasyciła i oczyściła serca Apostołów: Wyleję, rzecze, na was wodę czystą i będziecie oczyszczeni ze wszystkich waszych nieczystości (Ez 36,25). Ten potok zwie się ognistym. Czymże bowiem jest Duch Święty, jeśli nie Boskim Ogniem?

Co sprawia ogień cielesny na żelazie, tego dokonuje Ogień na brzydkim, oziębłym i twardym sercu. Albowiem na skutek zesłania tego Ognia duch ludzki powoli pozbawia się wszelkiego brudu, oziębłości i zatwardziałości oraz cały zmienia się na podobieństwo Tego, przez którego został zapalony. Po to bowiem daje się człowiekowi, po to nań tchnie, aby o ile to dlań możliwe, według Niego się ukształtował. Bo na skutek zapalenia Bożego Ognia żarzy się cały, cały się rozpala i przetapia w miłość Boga, według tego, co Apostoł pisze do Rzymian: Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5,5).

Zauważ, że ogień, zapalając rzeczy wysokie, obniża je, rozdzielone łączy, twarde przenika, jak żelazo żelazem, ciemne rozjaśnia, zawsze jest ruchliwy, wszelkie swe ruchy i impet kieruje w górę, a nie ku ziemi, oraz to, w czym się rodzi, włącza do swego działania. Tych siedem właściwości ognia stosuje się do darów Ducha Świętego, który przez dar bojaźni zniża to, co wysokie i pyszne; przez dar pobożności łączy to, co rozdzielone, czyli różne serca; przez dar wiedzy rozjaśnia to, co ciemne; przez dar męstwa przenika serca zatwardziałe; przez dar rady zawsze jest ruchliwy, ponieważ ten, komu radzi przez natchnienie, nie gnuśnieje, ale czynnie bierze się do dzieła swego zbawienia, i zbawienia innych: łaska bowiem Ducha Świętego nie zna gnuśnych przedsięwzięć; przez dar rozumu wszystkie poruszenia bada, czy są z nieba, gdyż swoim natchnieniem udziela człowiekowi rozumienia, to znaczy odczytywania we wnętrzu, czyli w sercu, oraz ucieka od rzeczy ziemskich; przez dar mądrości włącza ducha, w którym się rodzi, do swego działania, gdyż czyni go wonnym, stąd to mówi Eklezjastyk: Napełniłem wonnością moje mieszkanie (Syr 24,15). Bo duch ludzki, w którym mieszka Duch Święty, pachnie jak naczynie lub miejsce, w którym położono wonne zioła.

Zatem łaska Ducha Świętego zwie się potokiem ognistym. Potokiem, bo gasi pragnienie rzeczy doczesnych, obmywa brudy grzechów; ognistym, bo wzbija się do miłości, oświeca poznanie; mówimy dzisiaj, że ukazał się Apostołom w językach ognistych, ponieważ uczynił ich wymownymi i żarliwymi. Miłością Bożą żarzyli się, bliźniego zaś oświecali.

(Kazanie na święty dzień Pięćdziesiątnicy [fragm.], św. Antoni z Padwy)

Nowe stworzenie

// Czerwiec 13th, 2010 // Brak komentarzy » // Antoni z Padwy (św., wł. Ferdynand Bulonne)

Dobrą jest rzeczą iść na cały świat, głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu, o którym pisze Apostoł do Koryntian: Jeśli kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem, dawne rzeczy przeminęły; i oto wszystko stało się nowe (2 Kor 5,17). A w Psalmie czytamy: Lud, który zostanie stworzony, będzie chwalił Pana (Ps 101,19). I u Izajasza: Oto Ja stwarzam Jeruzalem na radość, a jego lud na wesele. I radować się będę w Jeruzalem, i weselić się będę w moim ludzie (Iz 65,18n).

Stwarzać oznacza czynić coś z niczego. Człowiek, kiedy jest w grzechu ciężkim, jest niczym, ponieważ Bóg, który prawdziwie jest, nie przebywa w nim przez łaskę (niczym stają się ludzie, rzecze Augustyn, kiedy grzeszą); ale kiedy przez łaskę Bożą zwraca się do pokuty, stwarza się w nim nowe stworzenie, to znaczy czyste i nowe sumienie. Ono jest Jeruzalem, to znaczy miastem pokoju, które raduje się z udzielanego mu miłosierdzia Bożego.

Stworzony zostaje również lud wielu dobrych uczuć i myśli, w których radość i cześć Boga z Jego słodkości, której już kosztuje. Wtedy dawne rzeczy, to znaczy działanie i zastarzałe postępowanie pięciu zmysłów, przemijają i ustępują, a powstają nowe w Chrystusie, aby człowiek żył już nie dla siebie, ale dla Niego, który za niego umarł. To jest zatem wszelkie stworzenie, mianowicie odnowienie przez łaskę wewnętrznego i zewnętrznego człowieka. Temu stworzeniu mamy głosić Ewangelię, to znaczy zwiastować dobro.

„Ewangelia” po grecku, „dobra nowina” po łacinie. Ten zwiastuje dobro wszelkiemu stworzeniu, kto wewnętrznie i zewnętrznie kształtuje się za pomocą cnót; ten przepowiada Ewangelię wszelkiemu stworzeniu, kto w tajemnicy swego serca pobożnie rozważa, jaka to będzie owa chwała — stać razem z błogosławionymi duchami przed obliczem Stwórcy, chwalić Go razem z nimi bez końca; z Nim, który jest życiem, razem zawsze żyć oraz stale cieszyć się niewymowną radością. Z takiego przepowiadania pochodzą te dwie rzeczy, które następują: Kto uwierzy i ochrzci się.

Mówimy, że wierzyć (credere) to dawać serce (cor dare). Daj mi — rzecze — synu, swoje serce (Prz 23,26). Kto daje serce, daje wszystko. Tak więc ten wierzy, kto w pobożności serca cały poddaje się Bogu. Zostaje ochrzczony, kiedy oblewa się łzami albo na skutek słodyczy kontemplacji, albo rozważania własnej niegodziwości, albo współczucia potrzebie brata. Kto natomiast nie uwierzy, to znaczy nie odda serca Bogu, kto nie da siebie Bogu, z konieczności odda się diabłu albo ciału, albo światu; a ktokolwiek tym się odda, będzie potępiony.

(Kazanie na Wniebowstąpienie Pańskie [fragm.], św. Antonii z Padwy)

Antoni z Padwy (św.): Radość ze Zmartwychwstania

// Kwiecień 6th, 2010 // Brak komentarzy » // Antoni z Padwy (św., wł. Ferdynand Bulonne), Myśli i słowa, Średniowiecze

Olej, który pływa po wierzchu każdej cieczy, oznacza Zmartwychwstanie Chrystusa. Radość bowiem Apostołów, jaką mieli ze Zmartwychwstania Chrystusa, była większa aniżeli wszelka radość, jakiej doznali, gdy on jeszcze był śmiertelny. Także uwielbienie ciał przewyższy wszelką radość: Uradowali się uczniowie, ujrzawszy Pana (J 20,20).

(Kazanie na Zmartwychwstanie Pańskie [fragm.], św. Antoni z Padwy)

Antoni z Padwy (św.): Obmyj twarz

// Marzec 24th, 2010 // Brak komentarzy » // Antoni z Padwy (św., wł. Ferdynand Bulonne), Średniowiecze

Obmyj twarz (Mt 6,17). Niewiasty, kiedy chcą wyjść na ulicę, stawiają przed sobą lustro i jeśli znajdą na twarzy jakąś plamę, zmywają ją wodą. Podobnie i ty patrz w lustro swego sumienia, a jeślibyś znalazł plamę jakiegoś przestępstwa, zaraz idź do zdroju spowiedzi. Kiedy bowiem twarz cielesną obmywa się we łzach spowiedzi, wówczas oczyszcza się oblicze duszy. Stąd należy zaznaczyć, że łzy są czyste przeciw brudowi, ciepłe przeciw zimnu, słone przeciw smrodowi grzechu.

(Fragment kazania na początek Wielkiego Postu, św. Antoni z Padwy)

Antoni z Padwy (św.): Ludzka chwała

// Marzec 15th, 2010 // Brak komentarzy » // Antoni z Padwy (św., wł. Ferdynand Bulonne), Myśli i słowa, Średniowiecze

Byłby głupcem ten, kto sprzedałby złotą markę za jedną monetę ołowianą. Ten, kto dobro, jakie czyni, daje za ludzką pochwałę, sprzedaje rzecz wielkiej wartości za znikomą zapłatę.

(Fragment kazania na rozpoczęcie Wielkiego Postu, św. Antoni z Padwy)